Pichane

Her geçen gün hayatımdan bişeyler eksiliyor gibi hissederdim önceleri ama şimdi eksilenin sadece zaman olduğunu fark ettim, önüne geçemedğim tek şey zaman, zaman eksildikçe ben çoğalıyorum, dışarıdaki hayatla mücadelesinde sevgiyle yarışan yüreğim çoğalıyor hergün.

Yaşamımın içerisinde her şey bölük pörçük sanki, bazen bir ses duyuyorum, uzak yerlerden gelen bir ses, sanki bir enstrümantal çalıyor, beni heyecanladıran duygulandıran beni seven bir ses bu ama adını koyamıyorum bu sesin, kimi duygularımla bir piyanonun tuşları oluyor harflerim, kimi zaman bir gitarın telleri oluyor bu sese karşılık verişim.

Konuşabilmenin sevdiğin biriyle konuşabilmenin en büyük ihtiyaç olduğu bugünlerimde bir şey, biri, bilmeden duygularımı hissetmeden bana dokunuyor beni alıyor sanki sonbaharımda. Belki birgün bendeki bu aşk özlemi de yetmeyecek harfler beni kesmeyecek güneşin parlaklığı gözümü kör edecek, yağmur damlaları bedenimi delecek.

Biri, bişey buralardan bu yaşamdan gitmemi isteyecek, harflerim yorumlanamayacak bir daha buralarda ama unutma ki aşkın duvarlara yazıldığı bu sokaklarda, kavgalarıyla ünlü fakat kilitli yürekleri bulunan sessiz insanların yaşadığı bu şehirde harflerim hep var olacak.

Bugünkü zamansız Adana sıcağı, karşı pencerede ki meraklı bakışların sahibi o kadın, günün şu ilk saatlerinde bedenlerinde stres depolayan tüm insanlar beni zerre kadar ilgilendirmiyor artık. Aşkı masallardan alıp yüreğimde harflere çavirdiğimden bu yana ilk kez hiçbirşeyi gözümde büyütmüyorum, aşkın ve de sahibi insanların kırılganlığının farkındayım ama kendi yüreğime kırılmıyorum.